Niemand wil het, maar toch kan liefde voor het paard leiden tot hoefbevangenheid. Paarden zijn in Europa officieel een landbouwhuisdier, maar in feite gezelschapsdieren. Wij houden van paarden en willen vooral niet dat ze ergens tekort aan hebben. Onze goede zorgen hebben ertoe geleid dat paarden een hoge leeftijd bereiken. De keerzijde van de medaille is dat onze goede zorgen ook leiden tot meer en meer paarden met overgewicht (ook bij oudere paarden). Oudere paarden kunnen PPID (Pituitary Pars Intermedia Dysfunction) ontwikkelen, een aandoening die steeds vaker gediagnosticeerd wordt. Overgewicht kan onderdeel uitmaken van Equine Metabool Syndroom, in zekere mate vergelijkbaar met het voorstadium van diabetes type 2. 

Hoefbevangenheid is in de meeste gevallen veroorzaakt door een verstoorde hormoonhuishouding. En dit is het gevolg van Equine Metabool Syndroom (EMS) en PPID. Een verstoorde hormoonhuishouding is geassocieerd met een verminderde insulinegevoeligheid, oftewel insulineresistentie. 

“Gelukkig krijgt niet elk paard met overgewicht te maken met insulineresistentie. Toch is het beter dit overgewicht te voorkomen of kwijt te raken. Want elk paard met overgewicht loopt altijd een risico om hoefbevangenheid te krijgen en dat gebeurt zo plotseling dat je dit niet ziet aankomen!”

Wat is zielig?

Laatst ontving ik een foto uit een ver en warm land van een iets te mager paard die voor een volgeladen kar stond, met de vraag of dit niet erg zielig is. Toen dacht ik dat het moeilijk is om van een foto te bepalen of een paard lijdt onder de situatie. Maar dat ik wel zeker weet dat paarden met hoefbevangenheid echt pijn lijden en dus zeker zielig zijn. Leed is natuurlijk niet langs een meetlat te leggen. Waar het om gaat, is dat goede zorg kan overslaan in verkeerde zorg. Wij doen het dus zelf onze paarden aan, door ze teveel te voeren en ze te weinig laten bewegen.

Eenmaal hoefbevangenheid…..

Hoefbevangenheid kan niet altijd genezen, en de kans op herhaling van hoefbevangenheid binnen twee jaar is 34%, blijkt uit een studie. Het feit of een paard eerder hoefbevangenheid heeft gehad en de mate van verhoogde insulinegehalten in het bloed (oftewel insulineresistentie) zijn risicofactoren voor herhaling. Aan de eerste factor is niets meer te doen. Maar de tweede factor, de hoogte van het insulinegehalte in het bloed, oftewel de mate van insulineresistentie, is door rantsoen en beweging te beïnvloeden.

De oplossing

Door een rantsoensamenstelling te maken die zorgt voor een beperkte opname van calorieën in combinatie met lichte beweging, kan overgewicht en insulineresistentie verminderen. Het is niet eens nodig paarden aan extreme trainingsregimes te onderwerpen. Insulineresistentie  verbetert al met 5 keer in de week 10 minuten stappen en 15 minuten flink draven. Onderzoek heeft aangetoond dat met deze aanpak binnen 12 weken zeer positieve resultaten zijn te behalen. Kortom, het loont de moeite! Want moeite kost het. Een paard op een vermageringsdieet zetten vergt een verandering in zowel de samenstelling van het rantsoen, als het management. Het rantsoen moet voldoende ruwvoer bevatten, maar toch beperkt zijn in energie. Daarnaast mag het paard geen tekorten aan eiwit, mineralen en vitaminen krijgen. Ook is het belangrijk dat de voertijden en de voeropname zorgen voor een beperkte periode van maximaal 6 uur zonder eten in de maag.

Vraag hulp aan de dierenarts

Veel eigenaren zien al deze veranderingen niet zitten. Ze gooien hun handen in de lucht en werpen bezwaren op, waarom het in hun situatie echt niet mogelijk is een paard te laten vermageren. Een op maat gemaakt plan van aanpak is onmisbaar. Soms zijn ingrijpende maatregelen nodig. Een andere paddock, een slowfeeder, minder of tijdelijk geen weidegang, extra moeite en tijd om het voer in porties te geven en het paard te laten bewegen. Nogmaals: het loont de moeite. Eenmaal hoefbevangen, kan het paard minder extra beweging krijgen, lijdt het paard pijn, stijgen de dierenartskosten en is de kans op herhaling groot. Tel uit je winst!

“Paarden houden is niet eenvoudig. Kennis is nodig om paarden gezond te houden. Dierenartsen geven voorlichting en advies over de juiste wijze van voeren en verzorgen van paarden.”

www.voedingsconsulentpaard.nl

Bonpard: het enige echte dieetvoer voor paarden

Heeft het paard een beter gewicht bereikt dan zal de insulineresistentie en het risico van hoefbevangenheid verminderen. Wat nodig blijft, is de conditie zo te houden met een suiker en zetmeel beperkt rantsoen (denk aan hooi en gras!) en altijd het paard in beweging te zetten. Want sommige paarden kunnen ook zonder overgewicht insulineresistentie houden en dat was een risicofactor voor herhaling. 

Bonpard heeft producten die het maken van een gezond vermageringsdieet vereenvoudigen. Bonpard Non-obesitas is een vezelrijk voer met een laag energiegehalte en een hoog eiwitgehalte en bevat extra aanvulling met mineralen en vitaminen. In combinatie met hooi (met een laag suikergehalte!) en eventueel wat stro, maak je hiermee een ideaal rantsoen dat past bij wat het paard nodig heeft om overtollig vet te verliezen.

Nadat het paard op gezond gewicht is gekomen, kan Bonpard Colon gebruikt worden. Zeker voor paarden met een geschiedenis van hoefbevangenheid levert Bonpard Colon extra ondersteuning voor zowel een gezonde darmflora als voedingsstoffen voor gezonde hoeven.

Heeft het paard geen aanvullend voer nodig, geef dan Bonpard Forage. Bonpard Forage bevat nagenoeg geen energie, maar het levert goed opneembare mineralen en vitaminen die het paard naast ruwvoer nog nodig heeft.